poniedziałek, 30 grudnia 2013

Liebster Awards.

Witajcie ;) Dzisiaj nietypowa notka. Zostałam nominowana przez : http://look-in-my-eyes-and-say-goodbye.blogspot.com do "Liebster Awards".

Zasady :
Nominację otrzymujemy od innego bloggera za tak zwaną "dobrze wykonaną pracę". Po odebraniu naszej "nagrody" należy odpowiedzieć na zadane pytania przez nominującego oraz także nominować 11 osób i zadać 11 pytań. Nie można nominować osoby, która nas nominowała.

Pytania i odpowiedzi :

1.Od kiedy prowadzisz bloga?

Bloga prowadzę od 22 sierpnia 2013r.


2.Od kiedy jesteś Directioner?

Więc tak. Ja Directioner praktycznie nie jestem. Opowiadanie zostało stworzone, gdy moja młodsza kuzynka pokazała mi jeden teledysk One Direction. Tak, więc nie jestem Directioner :)


3.Co najbardziej lubisz jeść?

Hmm, wszystkie dania włoskie :) Ta kuchnia najbardziej wpada w mój gust.


4.Skąd czerpiesz inspirację i fajne pomysły?

Inspirację na rozdziały wiele rzeczy. Sytuacje z życia codziennego, ale szczególnie oglądanie serialów typu "Supernatural".


5. Masz jakieś hobby? (jeśli tak to jakie?)


Mam. Moim hobby'm jest gra na gitarze, rysowanie, taniec, pisanie oraz bardzo bym chciała nauczyć się grać na perkusji oraz fortepianie.


6.Lubisz czytać książki?

Uwielbiam. Dla mnie jest to podróż do innego świata. Kocham czytać szczególnie książki fantasy.


7.Jaka jest twoja ulubiona piosenka?


Jeśli chodzi o One Direction (chociaż nie jestem fanką) byłaby piosenka Story Of My Life, natomiast jeśli chodzi o inne zespoły//wykonawców to będzie to piosenka James'a Arthur'a Supposed.


8.Sądzisz, że jesteś szczęśliwym człowiekiem?


W pewnym sensie. Nie do końca. Gdybym miała zadecydować to pół na pół :)


9.Sukienki, spódniczki itd. vs. spodnie, bluzy, koszule itd.?

Zdecydowanie to drugie.


10.Opisz siebie w kilku słowach.

Realistka, nie przejdzie obok cudzej krzywdy, nieśmiała, ale jednocześnie w pewnym sensie agresywna xD


11.Kogo shippujesz?

Gdybym była Directioner, "shippowałabym" Larry'ego, Zerrie oraz Lanielle.



Moje pytania.


1.Co było twoją insipracją do stworzenia bloga?
2.Lubisz czytać książki? (jeśli tak to jakie?)
3.Jakich gatunków muzyki słuchasz?
4.Jakich zespołów/wykonawców słuchasz?
5.Co lubisz robić w wolnym czasie?
6.Byłaś na jakim kolwiek koncercie? (jeśli tak to jakie zespołu?)
7.Opisz siebie w kilku słowach/zdaniach.
8.Jakie masz plany na rok 2014?
9.Twój ulubiony portal społecznościowy?
10.Twoje sposoby na odstresowanie się to...?
11.Zapisujesz swoje pomysły na rozdziały/posty na kartach czy od razu na komputerze?



Nominuję :
1.http://friends-are-angels.blogspot.com/
2.http://my-loved-enemy.blogspot.com/
3.http://noloveallowed-fanfiction.blogspot.com/
4.http://youknowyoulikeitfanfiction.blogspot.com/
5.http://imaginezonedirection.blogspot.com/
6.http://cienfanfic.blogspot.com/
7.http://linkis.com/blogspot.com/E7oar
8.http://zaynmalik-bb-fanfiction.blogspot.com/
9.http://cala-prawda-o-muzyce.blogspot.com
10.http://direction-uncertain.blogspot.com/
11.http://revenge-zemsta.blogspot.com/

To tyle. ;)

Ps. NOWY ROZDZIAŁ POJAWI SIĘ 1 STYCZNIA.

~Pajka. xx

poniedziałek, 23 grudnia 2013

Świąteczna Notka.

Witajcie!
Ten post jest typowo informacyjny. Na każdym blogu pojawia się notka z życzeniami świątecznymi itp. Więc na mnie też kolej :)
Więc tak. Na początku chciałam Was poinformować, że w tym tygodniu rozdział pojawi się dopiero w piątek/sobotę. Jeśli chodzi o tego bloga to tyle. A do drugiego. Tak dobrze przeczytaliście. Mam zamiar założyć nowego bloga. Nowe opowiadanie. Za niedługo pojawi się, ale jeszcze nie podam Wam adresu tego bloga :D Ja zła chcę Was trochę pomęczyć xD Ale mniejsza o to.

Z okazji tegorocznych świąt chciałabym Wam życzyć wspaniałej Wigilii, cudownych prezentów, miłego spędzenia czasu z rodziną i najbliższymi. Szczęśliwego Nowego Roku i jak najlepszego sylwestra :) 


Ps. Ta notka miała być pisana jutro, ale nie wiem czy będę miała czas, więc zamieszczam ją dzisiaj :)


Do kolejnej notki,


~Pajka. xx









:)



środa, 18 grudnia 2013

Rozdział Dziesiąty.



Więc tak. Rozdział Dedykowany Nessie
za to, że przy rozmowie z nią wróciła
moja wena.

Rozdział zawiera treści drastyczne.
Czytasz na własną odpowiedzialność. 

Imagine Dragons - On Top Of The World.




*Marcel*



Nie mogłem uwierzyć. Co ona tutaj robi ?!
- Co ty tutaj robisz, Jannet ?! - Zapytałem zdziwiony.
- Przyjechałyśmy wcześniej. Nie musisz się denerwować ! - To nie był krzyk złości. Tylko śmiechu. Nie było dnia, żeby ta niebiesko włosa dziewczyna się nie śmiała. Nigdy też nie widziałem, żeby była smutna.
- Przepraszam. Po prostu spodziewałem się kogoś innego. - Odpowiedziałem.
- Swojej dziewczyny ? - Powiedziała, a ja zamarłem. Skąd wiedziała ? Chwyciłem ją za rękę i wyszliśmy przed szkołę.
- Skąd o niej wiesz ? - Jej uśmiech momentalnie się powiększył.
- Ha! Nie wiedziałam, ale sam mi się teraz przyznałeś ! - Zaczęła skakać wokół siebie, a ja w tej chwili sobie pogratulowałem. Brawo Marcel.
- Ale nie mów nikomu, dobrze ? - Z sekundy na sekundę stała się poważna, i zrobiła gest na znak, że będzie cicho. Tyle dobrze.
- Jaka ona jest ? Ile jesteście razem ? Jak wygląda ? Chodzi z tobą do szkoły ? Jest tutaj ? - Moja kuzynka zasypała mnie pytaniami.
- Porozmawiamy w domu, Jan. - Odpowiedziałem. - Wróć do domu, naprawdę.
- No okey. Do zobaczenia później. - Przytuliła mnie na pożegnanie i ruszyła w kierunku domu, a ja - szkoły.



***


 Stając ponownie pod swoją szafką, poczułem jak ktoś, przytula mnie od tyłu. Odwróciłem się i zobaczyłem moją miłość. Rana stała przede mną, cała i zdrowa.
- Gdzie ty byłaś ? - Przytuliłem ją chcąc sprawdzić, czy wszystko z nią dobrze.
- Byłam na badaniach z mamą. I od razu mówię, że to nie mnie badali. - Oddała uścisk. Kurde. Nie wiem, czy ją pocałować ? Nie musiałem się nawet zastanawiać, bo chwilę później czułem jej wargi na swoich. Nie wiadomo ile razy bym ją całował, nigdy mi się to nie znudzi. Nasze usta pasowały do siebie idealnie. Pocałunek z każdą chwilą stawał się co raz bardziej namiętny. Chwyciłem ją za talię i przyciągnąłem do siebie jeszcze bliżej. Ona natomiast złapała mnie za szyję i przybliżyła jeszcze bliżej siebie.




Odsunęliśmy się od siebie i popatrzeliśmy sobie w oczy. Tak cholernie ją kocham. Popatrzyłem w bok i co zobaczyłem? Chyba całą szkołę, która nam się przyglądała. No, bo kto by się spodziewał, że Marcel największy kujon w szkole będzie się całował i to na dodatek z dziewczyną jak Rana? Nikt. Nie minęła chwila, a wszyscy się rozeszli. Na całe szczęście, chociaż wiem, że i tak będzie mnóstwo plotek.
- Kocham Cię. - Powiedziałem.
- Ja Ciebie też kocham, Marcel. - Przytuliła mnie ponownie i dała całusa w policzek. 
- Chodźmy do nich. - Rana wskazała na grupkę naszych przyjaciół. Ruszyliśmy w ich stronę, aby spędzić z nimi czas, zanim zadzwoni dzwonek.
Kto by pomyślał? Jeszcze na początku tego roku miałem tylko Rose. A teraz mam przyjaciół i dziewczynę. Życie jednak nie jest takie złe.




***


Skończyliśmy lekcje, a ja odprowadziłem pod sam dom Ranę. 
- Wejdziesz? - Zapytała, gdy byliśmy już pod drzwiami. Nie byłem pewny. W domu Jannet i dziewczyny..
- Raczej nie, słońce. Moja kuzynka przyjechała i mama może być zła, że nie przyjdę od razu po szkole.. - Wyjaśniłem, wahając się.
- Rozumiem. Porozmawiamy później, dobrze? - Zgodziła się.
- Dobrze. Kocham Cię, wiesz? - Przytuliłem ją.
- Wiem. Kocham Cię również. - Oddała mój gest, ale było w nim coś dziwnego. Przytuliła mnie tak jakby miało to być nasze ostatnie spotkanie...
- Wszystko dobrze? - Zacząłem się martwić.
- Jest okey. Po prostu nie przejmuj się ludźmi ze szkoły i tą dzisiejszą sytuacją, okey? - Tylko tym się martwiła? To trochę dziwne.
- Okey, ale jestem przyzwyczajony, więc dla mnie to żadna nowość, że ludzie o mnie gadają. - Odpowiedziałem. Mój telefon zawibrował.
- Powinienem już iść, moja mama się pewnie martwi. - Powiedziałem niechętnie i pocałowałem ją. Oddała pocałunek, ale po chwili się odsunęła.
 - Idź już, nie chcę podpaść twojej mamie. - Zaśmiała się i przytuliła mnie po raz ostatni. Chwilę później znikła w drzwiach. Westchnąłem i poszedłem w swoją stronę. 
Przez całą drogę myślałem, powiedzieć mamie o tym, że mam dziewczynę? A może nie? Sam nie wiem. Chociaż pewnie Jannet już im powiedziała. Po raz kolejny tego dnia westchnąłem. Zanim spostrzegłem, stałem pod drzwiami mojego domu. 




*Rana*




Gdy weszłam do domu, od razu skierowałam się do swojego pokoju. Zapomniałam zdjąć butów, więc zdjęłam je w pokoju, odłożyłam plecak na ziemię i podeszłam do szafy. Zerkam na zegarek. Godzina 15:19. Otwieram szafę, wyciągam z niej wzorzyste legginsy, szarą koszulkę oraz szarą bluzę z nadrukiem. Przebrałam się w to oraz założyłam kapcie. Po dzisiejszej akcji nie wytrzymuję. Nie chciałam żeby tak wyszło. Udałam się do łazienki. Z szafki nad zlewem wyjęłam malutkie pudełeczko, a z niej małą przyjaciółkę, której kiedyś cały czas używałam. Wyszłam z tego uzależnienia, ale w niektórych momentach jest mi potrzebna. Usiadłam na podłodze i popatrzyłam na nią. Wiem, że nie powinnam, ale to da mi ulgę. Podwinęłam rękaw bluzy i przybliżyłam ostrze do ręki. Pierwsza kreska pojawiła się na ręce, a chwilę później zaczęła pojawiać się krew i ukojenie. Zrobiłam jeszcze kilka, rękę owinęłam bandażem i obniżyłam rękaw. Żyletkę schowałam z powrotem do pudełka. Oparłam się o zlew i wzięłam kilka głębszych oddechów. Nie mogę być słaba. Nie teraz. Wytrzymam to. 



*Hope*




Wieczorem siedziałam w pokoju. Bardzo się cieszyłam, że Rana znalazła sobie kogoś. Marcel to fajny chłopak. Moje rozmyślania przerwało pukanie do drzwi. 
- Proszę. - Powiedziała, a zza drzwi wyszedł Matt. Co on tutaj robi?
- Matt? Co ty tutaj robisz o tej porze? - Zapytałam.
- Hope, jesteś moją przyjaciółką?
- Tak, ale dlaczego.. - nie zdążyłam dokończyć, bo przerwał mi.
- Mogę Ci coś powiedzieć ? - Zapytał.
- Tak.
- Nie powiesz o tym nikomu? - Zadał kolejne pytanie. To jest dziwne.
- Nie powiem. - Odpowiedziałam zgodnie z prawdą.
- To.. To ja jestem tym mordercą. To ja zabijam tych wszystkich ludzi. - Powiedział, a ja momentalnie zbladłam i zakryłam usta dłonią. Wstałam z łóżka i wycofałam się do tyłu. Nie wiedziałam co powiedzieć. Nie wiem dlaczego, ale z moich oczu zaczęły wylewać się łzy.
- Wyjdź.. - Powiedziałam cicho.
- Co? Hope, proszę nie.. - Nie dałam mu dokończyć.
- Wyjdź! Nie chcę Cię widzieć! - Krzyknęłam. Dostałam jakiegoś ataku. Nie panowałam nad sobą.
- Hope, uspokój się. Nic Ci nie zrobię.. - Chciał mnie przytulić, ale odsunęłam się.
- Matt, wyjdź! Teraz! - Nie miałam już siły. Chłopak popatrzał na mnie smutnymi oczami, lecz wyszedł. Z bezsilności upadłam na podłogę i zaczęłam analizować wszystko co usłyszałam, płacząc.


***
Siemanko! Baaaaaaaaaaaaardzo Was przepraszam, że rozdziału nie było ponad trzy tygodnie, ale naprawdę moja wena cały czas mnie opuszczała tak samo jak i czas. Jak Wam się podoba rozdział? Mi nawet, ale odrobinkę krótki. Przepraszam.

A teraz! @Jannet_1D kochanie z okazji twoich 18-nastych urodzin, które są 19 grudnia (czyli jutro :D) życzę Ci, wszystkiego co najlepsze, abyś spotkała swoich idoli, któryś z nich się w Tobie zakochał. Aby chłopak, który Ci się podoba zrobił ten krok naprzód i żeby zagadał do Ciebie. Dużo zdrowia, wieczności (:D) wytrzymania ze mną xD oraz abyś ukończyła szkołę z jak najlepszymi ocenami <3 Kocham Cię <3 

Mam nadzieję, że wy też Jannet złożycie życzenia :)
Do następnego rozdziału,

~Pajka xx.






środa, 27 listopada 2013

Rozdział Dziewiąty.




Agnes Obel - Riverside.



*Marcel*



Siedzieliśmy z Raną do późnego wieczora na polanie. Gdy zrobiło się zimno, odprowadziłem swoją dziewczynę pod jej dom, a w zamian dostałem miłą niespodziankę. Moja dziewczyna. Jak to pięknie brzmi. Otwierając drzwi domu, zastanawiałem się, dlaczego jest tak cicho ? Oświeciłem światło, zdjąłem buty oraz plecak, ruszyłem do salonu. Wchodząc do pomieszczenia zobaczyłem kawałek papieru, który po chwili podniosłem.

"Dzisiaj jest czwartek. Jutro przyjeżdża Jannet, a my
wraz z nią. Tak, dobrze myślisz. Pojechałyśmy po nią.
Wrócimy jutro wieczorem.
Kocham xx
~Mama."

Zostałem sam w domu, więc mam trochę luzu i nie muszę się tłumaczyć, dlaczego znowu późno wróciłem. To do mnie bardzo nie podobne, ale przecież człowiek z wiekiem się zmienia. No cóż.. 
Zrobiłem sobie kolację i napisałem do Rany.

To: Rana<3
Time: 20:43 Co robisz słońce ? xx
________________
From: Rana<3
Time: 20:44

Przed chwilą odebrałam opieprz od rodziców ;/
________________
To: Rana<3
Time: 20:44

Dlaczego ? Za co ?
________________
From: Rana<3
Time: 20:46

Mama miała mnie odebrać ze szkoły, ale mnie nie było, więc się strasznie martwili.
________________
To: Rana<3
Time: 20:46

Przepraszam. xx
________________
From: Rana<3
Time: 20:48

Za co ? x
________________
To: Rana<3
Time: 20:49

Bo to ja zabrałem Cię do lasu.
________________
From: Rana<3
Time: 20:51

Nie przepraszaj kochanie. To nie twoja wina :)
_______________
To: Rana<3
Time: 20:52

Moja wina. Gdybym nie zabrał Cię na polanę, to nie miałabyś problemów przeze mnie :/
_______________
From: Rana<3
Time: 20:52

Naprawdę nie przepraszaj. Równie dobrze ja mogłam włączyć telefon :)
_______________
Nawet nie zdążyłem odpisać i już dostałem kolejnego SMS'a.

From: Rana<3
Time: 20:53

Kochanie, muszę iść się przygotować do szkoły :x Kolorowych snów. Dobranoc. Kocham Cię. xx
______________
To: Rana<3
Time: 20:55

Dobrze, idź się przygotować :) Wzajemnie. Dobranoc. Kocham Cię bardziej. xx
_____________

Zablokowałem telefon, zabrałem plecak z korytarza udając się po schodach na górę, do mojego pokoju. Zamykając drzwi, rozejrzałem się po nim. Naprzeciw drzwi głównych znajdowały się białe drzwi balkonowe. Niebieskie ściany, w niektórych miejscach zdjęcia rodzinne lub plakaty ulubionych zespołów. Dwuosobowe łóżko znajdowało się równolegle ustawione do dwóch okien. Oba w tej chwili były zasłonięte prze żaluzje. "Pod" tymi oknami znajdowało się moje biurko, a w przestrzeni między oknami wisiała tablica korkowa, na której znajdowało się wiele moich rysunków. Czasami tam coś bazgrałem.



(przykładowy rysunek, źródło : tumblr.)


Przed łóżkiem leżał puchaty dywan, także koloru niebieskiego. Po obu stronach łóżka stały stoliki nocne, ale tylko na jednym lampka i budzik. I zapomniałem wspomnieć. Obok drzwi balkonowych stała szafa z ubraniami. Wiedząc, że nie ma pracy domowej, zmieniłem książki tak, aby były zgodne z jutrzejszym planem lekcji. Odłożyłem plecak, zabrałem piżamę, którą były bokserki, po czym ruszyłem w stronę łazienki. Po załatwieniu wieczornej toalety, wrzuciłem ubrania z dzisiejszego dnia do kosza na pranie. Wróciłem do pokoju, sprawdziłem telefon, ale już nie dostałem wiadomości. Zgasiłem światło i położyłem się, aby chwilę później zasnąć.



*Rana*



Zamykając drzwi domu przypomniałam sobie coś. Mama miała mnie odebrać ze szkoły. O cholera. Zdjęłam buty i odłożyłem je na bok, ruszając w stronę kuchni. Nie myliłam się. Rodzice zmartwieni, wraz z ciocią i dziadkami rozmawiali.
- Żyję ! I bardzo przepraszam. - Powiedziałam, a wszystkie twarze odwróciły się w moją stronę. 
- Dziecko, gdzieś ty była ?! - Moja mama chyba dostała ataku. Rodzice mówili do mnie, ale ja ich nie słuchałam.
- Dacie mi się wytłumaczyć ? - Zapytałam spokojnie.
- Nie wiem, czy da Ci to coś w tej sytuacji. - Odpowiedział tata.
- W szkole telefon mi się rozładował, a zapomniałam, że po mnie przyjedziesz. Marcel, czyli chłopak, który często tu ostatnio przebywa, zaproponował mi, Hope, Victor'owi i Matt'owi wypad na miasto. Niestety Matt musiał zająć się rodzeństwem, bo pan Lockwood był w pracy, tak samo jak Layla. Pani Donavan, babcia Vic'a jest w sanatorium, a on nie chce obarczać obowiązkiem pilnowania rodzeństwa swojego dziadka, więc wrócił wraz z Hope do domu. A ja i tak bym się nudziła, więc poszłam z nim na spacer. - Wytłumaczyłam. Wszystko nie było zgodne z prawdą, prócz tego, że telefon mi się rozładował.
- Nie mogłaś zadzwonić od Hope ? - Do rozmowy przyłączyła się ciocia Rachel. 
- Nie pomyślałam o tym. Naprawdę przepraszam. - Mówiąc to opuściłam głowę w dół. Od kiedy spędzam więcej czasu z Marcelem stałam się bardziej uczuciowa. Rodzice i tak nie brali pod uwagę moich tłumaczeń. Dostałam opieprz przy dziadkach i ciotce. Wróciłam do pokoju, przez chwilę SMS-owałam z Marcelem i pouczyłam się trochę. Kolejna rzecz nie podobna do mnie. Właściwie to miałam tylko książki otwarte i słuchałam muzyki. Usłyszałam pukanie do drzwi i momentalnie przyciszyłam muzykę.
- Chciałam się pożegnać. - Powiedziała moja ciocia, wchodząc do pokoju. Wstałam i ją przytuliłam.
- Będę tęsknić za tobą ciociu. - Widuję ją bardzo rzadko. Tylko w święta lub czasami na urodzinach. Mieszka na Florydzie, więc trochę się nie dziwię.
- Ja za tobą też, słońce. Muszę już iść, bo za niedługo mam samolot. - Zeszłam na dół wraz z nią i pożegnałam się także z dziadkami, którzy mieszkają w Manchesterze. 
- Ja idę już spać. Jest 22:56, więc muszę się wyspać na jutro. - Tata poszedł na górę, a ja musiałam się upewnić.
- Robiłaś testy ?  - Zapytałam ściszonym głosem. Mama spojrzała na mnie.
- Tak. Jestem w ciąży. - Uśmiechnęła się. Po niecałej sekundzie moja mama, leżała na ziemi przygniatana przez moje uściski.
- Tak bardzo się cieszę ! Kiedy powiesz tacie ? - To było ważne. Tata jest spokojnym człowiekiem, więc pewnie się ucieszy.
- Jutro idę na badania, dokładne. Później zobaczymy. - Wiedziałam, że jest szczęśliwa. - Ja także idę spać. Dobranoc. - Pożegnała się.
- Dobranoc. Śpij dobrze. - Niecałe piętnaście minut później, wychodziłam z łazienki, gotowa do snu. W celu zasłonięcia okien, podeszłam do nich. Zauważyłam kogoś, kto właśnie przechodził przez nasze ogrodzenie. Właściwie to wyglądało jak ucieczka. Zdziwiło mnie to, ale i tak nie zdążyłabym czegokolwiek zrobić. Jedyne co zrobiłam, to niespokojna poszłam spać.



*Marcel*



Obudziłem się przed 7:00. Nie miałem zbytnio czasu na prysznic, więc umyłem zęby, twarz i się przebrałem. Ubrałem się bardziej na luzie. Mianowicie, nałożyłem na siebie czarną koszulę, jaśniejsze, ale też czarne, spodnie, oraz wybrałem zegarek. Zbiegłem na dół zabierając ze sobą plecak, ponieważ zegarek wskazywał godzinę 7:10. Zrobiłem sobie dwie kanapki, które po chwili zjadłem. Na chwilę przybliżyłem się do lustra wiszącego w korytarzu. Pod względem wyglądu się zmieniłem. Spojrzałem na zegarek, jest 7:18. Włosy zostawiłem takie jakie były. Zamknąłem drzwi i ruszyłem w stronę szkoły. Będąc prawie w szkole, wysłałem swojej dziewczynie SMS'a.

To: Rana<3
Time: 7:37

Będę czekał przy mojej szafce. xx
______________

***


Przed chwilą zabrzmiał dzwonek oznajmiając, że minęła trzecia lekcja. Rany do tego czasu nie ma w szkole. Co jest ?! Pytałem Hope, Matt'a i nawet Victor'a czy wiedzą, gdzie ona może być, ale oni też nie wiedzieli i się o nią martwili.  Obecnie stałem przy swojej szafce i nie miałem pojęcia co mam zrobić. Może lepiej, żebym nic nie robił ? Otworzyłem szafkę i wkładałem książki, gdy w pewnym momencie zrobiło mi się ciemno przed oczyma. I wcale nie chodzi mi o to, że zemdlałem. Ktoś zasłonił mi oczy.
- Zgadnij kim jestem... - Już wiedziałem, kim jest ta osoba. Odwróciłem się i zobaczyłem...
- Jannet ?!






***
Siemaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaano ! :D Rozdział późno, ale długi :) Ta osóbka wyżej, to Jannet! Nowa postać w opowiadaniu :D Mam nadzieję, że spodobał się Wam. Kolejny może w tym tygodniu ? To tyle. Do kolejnego rozdziału c:

Ps. Oto zwiastun bloga, zrobiony przez @oneluckyforme <3
Nagłówek został zrobiony przez @jusdrug :)
Bardzo Wam dziękuję.



~Pajka. xx





wtorek, 26 listopada 2013

Wytłumaczenie.



Kochani. Naprawdę Was przepraszam. Rozdział miał być w piątek, później sobotę, w niedzielę, poniedziałek i dzisiaj. Ale niestety nie mogę go dodać. W poniedziałek musiałam się uczyć na fizykę. Jutro, wracam wcześnie, więc dokończę go NA 100% I DODAM. Baaaaaaaardzo Was przepraszam. Mam nadzieję, że się nie gniewacie :)

Ps. Jak Wam się podoba nowy wygląd bloga? :D xx

~Pajka. xx

niedziela, 10 listopada 2013

Rozdział Ósmy.



Rozdział dedykuję :
@Jannet_1D oraz Nessie.
Kocham Was wszystkich.

One Direction - Story Of My Life.



*Rana *




"(...)  Muszę mu to powiedzieć. Teraz albo nigdy.
- Kocham Cię. - Powiedziałam. (...)"

- Rana... posłuchaj. Porozmawiamy po szkole, dobrze ? - Zapytał. Czyli niepotrzebnie się łudziłam.
- Dobrze. - Mruknęłam próbują się nie rozpłakać.
- Słońce, nie płacz. Ja też Ciebie kocham. - Powiedział, a ja nie mogłam uwierzyć w to co usłyszałam.
- Naprawdę ? - W tej chwili nie dowierzałam.
- Nawet nie wiesz jak bardzo. Porozmawiamy po szkole, a teraz chodź na lekcje. - Oznajmił, po czym dał mi...






Krótkiego całusa.
Mam nadzieję, że Hope jakoś mnie usprawiedliwiła, albo nauczyciel jeszcze nie przyszedł. Wchodząc do sali zauważyłam, że nauczyciel jeszcze nie przyszedł. Na szczęście.
- Gdzieś ty była ?! - Zapytała moja przyjaciółka.
- Załatwiałam coś. Pogadamy wieczorem, okey ? - Odpowiedziałam.
- Okey, ale musisz mi wszystko wyjaśnić ! - Powiedziała. Wiedziałam, że mnie zrozumie.
- A co u Ciebie i Vic'a ? - Tym zarazem ja zadałam pytanie.
- Po staremu. Wiesz... martwię się trochę o Matt'a. - Wyznała.
- Co z nim nie tak ? 
- Zachowuje się, jakoś tak podejrzanie i tajemniczo. - Okey. Nie sądziłam, że usłyszę to od niej.
- Zdaje Ci się. - Dodałam.
- Możliwe. - Hope często rozmyślała o rzeczach, których nie było. Miała tak od zawsze.
- Może porozmawiamy z nim ? Albo Victor ? - Zapytałam.
- Niech lepiej Vic z nim pogada. Chłopak chłopaka lepiej zrozumie. - Powiedziała.
- Wiem. Tak właściwie, to czemu jeszcze nie ma Brainhood'a? - Zaciekawiłam się.
- Tego nie wiem, ale mam nadzieję, że nie postanowił zmienić klasy. - Zmartwiła się dziewczyna.
- To niemożliwe. Przecież sam wiele razy powtarzał, że nas lubił. - Upomniałam ją. Po chwili jednak, nasze zmartwienia zostały rozwiane, ponieważ nauczyciel zdyszany wszedł do klasy.
- Witam moją kochaną klasę! - Nauczyciel przywitał się. W sali można było usłyszeć powitania, czasami okrzyki. - Przepraszam za spóźnienie, ale niestety mój budzik też nie chce wstawać o tak wczesnej porze, i niestety nie zadzwonił. Oczywiście ja wstałbym wcześniej, ale wczoraj sprawdzałem do późna wasze sprawdziany. - Tłumaczył się. Przez całą lekcję, na której omawialiśmy sprawdzian, myślałam, co powiem Hope ? "Cześć Hope, całowałam się z Marcelem i go kocham, pójdziemy na pizzę ?". Nie. Mam nadzieję, że rozmowa jakoś sama się ułoży.

***

Po trzeciej lekcji, Hope stwierdziła, że nie wytrzyma i musimy zerwać się z lekcji. Będąc już za bramą szkoły, postanowiłyśmy udać się w kierunku starej podstawówki. A raczej jej ruin. Spłonęła zaraz po tym, gdy skończyłyśmy ostatnią klasę. Dziwny zbieg okoliczności. Wchodząc do pierwszej, lepszej sali, usiadłyśmy na podłodze i rozpoczęłyśmy rozmowę.
- Lubisz Marcela ? - Zapytałam na wstępie.
- Mimo, że ledwie go znam, to tak. Lubię go. - Odpowiedziała.
- A Victor i Matt ? - Zadałam kolejne pytanie.
- Z tego co wiem, to są razem w klasie i często rozmawiają z nim, więc pewnie go lubią. - Może nie będzie tak źle... - Ale dlaczego pytasz się mnie, czy go lubimy ?
- Jesteś moją przyjaciółką ? - Popatrzała na mnie jak na kosmitę.
- Jestem twoją siostrą, ale co to ma do rzeczy ? - Zapytała.
- Mogę Ci powiedzieć wszystko, prawda ? - Odpowiedziałam.
- Tak, ale powiedz, o co chodzi ? - Nie potrafiła już wytrzymać.
- Ja... - Nie mogę. Nie potrafię. Ale... Muszę. Muszę jej to powiedzieć. - Ja Go Kocham. Kocham Marcela. - Niezależnie od tego, co się teraz stanie, jestem dumna z siebie, że to powiedziałam. Popatrzyłam na Hope. Siedziała naprzeciwko mnie ze zdziwionym wzrokiem. Z powrotem opuściłam wzrok.
- Cieszę się. Naprawdę. Marcel to wspaniały chłopak, który Cię uszczęśliwi. - Zdziwiona jej słowami, podniosłam wzrok, a moja przyjaciółka przytuliła mnie.
- Nie chciałam Ci mówić, ale... - Rumieniąc się mój wzrok, po raz kolejny zmierzył ku dołu.
- Ale...? - Zadała pytanie z uśmiechem. Wielkim uśmiechem.
- Ja... i On... no wiesz. Całowaliśmy się. - Nie potrzebnie to mówiłam. Wraz z kończącym zdaniem, czerwonowłosa zaczęła piszczeć i skakać.
- Mój boże! Tak się cieszę! - Powiedziała, pomiędzy piskami.
- Ale to, że jesteśmy razem nie jest jeszcze pewne. Dopiero dzisiaj będziemy na ten temat rozmawiać. - Mój humor trochę przygasł, ale przypomniałam sobie, co Marcel powiedział. Kocha mnie.
- Tak czy siak, będziecie razem. Ja to wiem. - Zapewniła mnie.
- Chciałabym. Kurwa. Zaraz kończą się lekcje, a umówiliśmy się, że po lekcjach się spotkamy. Chodź - Nasza rozmowa nie była taka zła. No dobra. W ogóle nie była zła.


***

Gdy przekraczałyśmy próg, bramy szkolnej, akurat zadzwonił dzwonek. Wraz z moją przyjaciółką czekałyśmy pod bramą. Uczniowie zaczęli wychodzić ze szkoły, aby znaleźć się jak najdalej. W ciągu 10 minut wszyscy, którzy skończyli lekcje wyszli. Po chwili nawet Vic i Matt do nas dołączyli. Za nimi zobaczyłam Marcela, który wychodził ze szkoły. Poprosiłam Hope, aby porozmawiała z nimi, a ja ruszyłam w stronę Marcela. W połowie odległości od siebie, on podniósł głowę, którą cały czas miał opuszczoną. Dostrzegłam, że ma podbite oko. Co kurwa ?! On zatrzymał się, ja zatrzymałam się. Nie minęła jednak chwila, a ja podbiegłam do niego i z całej siły, go przytuliłam. 
- Chodźmy. - Chwyciłam go za rękę i ruszyliśmy w kierunku polany. Naszej polany. - Kto Ci to zrobił ? -Zapytałam.
- Rana, naprawdę. To nic takiego. - Odpowiedział. Zatrzymałam się i spojrzałam na niego.
- Nic takiego ? Nic takiego?! Marcel, czy ty wiesz co ty mówisz ?! - Zdenerwowałam się.
- Proszę, nie gniewaj się. Po prostu Chris, się w pewnym sensie bronił. - Chris ?! Zabije sukinsyna.
- Jak to bronił ? - Zapytałam. Powoli zbliżaliśmy się do polanki.
- No wiesz... - Zaczął. - Przechodziłem obok niego i usłyszałem, jak mówił przy swoich kolegach, jaką jesteś dziwką, więc się wkurzyłem i mu przywaliłem. A on mi oddał. - Stanął w mojej obronie ? Aww. Jakie to słodkie.
- Nie musiałeś... Gdybym się dowiedziała, to sama bym sobie z nim "porozmawiała" - Zrobiłam cudzysłów w powietrzu.
- Musiałem. Uwierz. Jeśli ktoś mówi w taki sposób o osobie, którą kocham... to nie mogłem, nie zareagować. - Powiedział. Nawet nie zauważyłam, że jesteśmy już na polanie. Usiedliśmy naprzeciwko siebie i rozmawialiśmy. - Ale, nie po to tu jesteśmy.
- Wiem.  - Nagle moje nogi stały się strasznie interesujące. Chłopak przybliżył się do mnie i chwycił moje dłonie. Podniosłam wzrok.
- Kocham Cię. I chcę być z Tobą, ale to zależy tylko i wyłącznie od Ciebie. - Powiedział patrząc prosto w moje oczy.
- Też tego chcę. - Nasze usta zaczęły się do siebie zbliżać. Jego wargi były takie miękkie. W pewnym momencie przejechał językiem po moich ustach, prosząc o wejście. Rozszerzyłam wargi, a nasz pocałunek nie miał końca. Kocham Go.






***
Jeeeeestem! :D Nowy rozdział. To sobie Marcel z Raną porozmawiał. Rozdział podoba mi się. Cały z perspektywy głównej bohaterki. Wiem, jest krótki, ale następny będzie dłuższy. Jeszcze jedno pytanko. Jak myślicie - Rana wraz z Marcelem będą się ukrywać ?
Pozdrawiam, Dobrej nocy życzę.

~Pajka. xx

sobota, 2 listopada 2013

Rozdział Siódmy.






Passenger - Hearts on Fire w/ Ed Sheeran



*Rana*





Chyba po raz pierwszy rano wstałam, nie zaczynając od zwyzywania całego świata. Po raz pierwszy chciałam iść do szkoły. Po raz pierwszy od dłuższego czasu mam szansę na szczęście. Chcę być z nim. Chyba go kocham. Zaraz. Na pewno go kocham. Tego jestem pewna. Jest godzina 5:56, a ja zamiast wstawać, rozmyślam. Mój brzuch zaraz eksploduje od nadmiaru tych motyli w jego wnętrzu. Pragnę już go zobaczyć. Za bardzo się angażuję, ale naprawdę go kocham. Zakończyłam swoje przemyślenia i wstałam, ruszając w stronę łazienki, wcześniej zabierając ubrania. Położyłam je na szafce, po czym rozebrałam się i weszłam pod prysznic. Po chwili jednak już z niego wychodziłam. Nie miałam zamiaru siedzieć tam wieczność, tak jak robię to zazwyczaj. Wysuszyłam się i przebrałam. Założyłam czarny t-shirt, zwykłe jeansy oraz narzuciłam na siebie luźny sweter. Potem tylko bransoletkę i gotowe. Przy okazji, także spakowałam swój plecak, aby nie śpieszyć się później. Po przygotowaniu się do szkoły, popatrzałam na zegarek. Godzina 6:33. Zeszłam na dół i udałam się do salonu. Moja mama jako, iż miała urlop dopóki wszystko się nie wyjaśni, od razu podeszła do mnie.
- Dlaczego tak wcześnie wstałaś ? - Zapytała.
- Idę dzisiaj do szkoły. Nie mam zamiaru siedzieć w domu cały czas. I nawet się ze mną nie kłóć, bo i tak pójdę do szkoły! - Odpowiedziałam, uprzednio ją informując.
- Nie mam zamiaru się kłócić, ale to ja Cię zawiozę i odbiorę. - Powiedziała. No w sumie to nawet lepiej.
- Dobra. Gdzie Alice? - Tym razem to ja Ją zapytałam.
- Już wstała i pewnie się ubiera. - Mówiła jakimś smutnym, bądź zmartwionym głosem.
- Wszystko dobrze ? - Zapytałam z przejęciem. Normalnie nie ja.
- Tak. To znaczy, nie mów tacie, ale podejrzewam, że jestem w ciąży. - Powiedziała zmartwiona. O cholera.
- Nie powiem mu, ale... musisz zrobić testy albo pójść do lekarza, nie uważasz ?
- Wiem. Zadzwonię tam dzisiaj i się umówię. Chcę mieć pewność
- Mamo, rozumiem. Ale przestańmy o tym rozmawiać, bo zaraz tata zejdzie na dół i usłyszy. - Zaproponowałam.
- To dobry pomysł. Pójdę przygotować Wam kanapki. - I tak oto zakończyła się nasza rozmowa. W sumie, fajnie było by mieć jeszcze jedne rodzeństwo. Włączyłam telewizję i oglądałam ją, dopóki moja mama nie ogłosiła, że ruszamy do szkoły. Motyle znowu powróciły, gdy przypomniałam sobie, że muszę porozmawiać z Marcelem. Cholera.



*Marcel*



Po przebudzeniu się, a była to godzina 6:27, ruszyłem od razu pod prysznic. Po odbyciu porannej toalety, postanowiłem ubrać białą koszulę, szarą kamizelkę, czarne spodnie, a na końcu swoje ulubione czarne buty. Co z tego, że teraz się tak ubieram ? Jeśli będę z nią, zacznę ubierać się na luzie. Dlaczego, myślę o ubraniach? Boże, zamieniam się w kobietę. Od momentu obudzenia się, cały czas myślałem, jak mam z nią porozmawiać ? Może zabiorę ją do lasu, po szkole i tam porozmawiamy ? Sam nie wiem, ale to będzie chyba najlepsze rozwiązanie. Kończąc swoje rozmyślenia, skończyłem też śniadanie. Kiedy ja w ogóle wyszedłem z pokoju i zacząłem jeść? Muszę się wziąć w garść, bo na lekcjach... a z resztą. nie będę się przejmował lekcjami. Nie one są ważne.
- Marcel ? Słuchasz mnie ? - Z transu wyrwała mnie moja mama.
- Co ? Przepraszam, byłem zamyślony. Możesz powtórzyć ? - Odpowiedziałem jednocześnie schodząc na Ziemię.
- Twoja kuzynka przyjeżdża. Jannet. - Powiedziała.
- To fajnie. Lubię ją. - Ucieszyłem się. To moja jedyna kuzynka, która jest wspaniała, mimo tego, że jest szalona. W pozytywnym sensie oczywiście.
- Wiem, ale przyjeżdża dopiero w piątek i zostanie na cały weekend. Ciocia Margaret ma małe problemy w pracy, więc obiecałam jej pomóc. - Ciocia Margaret to jedyna siostra mojej mamy. To znaczy Mama i Ciocia mają jeszcze dwóch braci - Sama i Dean'a. Ale mama mieszka tutaj, w Londynie, Ciocia w Manchesterze, wujek Dean w Miami, a wujek Sam w Los Angeles. Nie to, że się pokłócili, bo codziennie rozmawiają przez skype lub telefon, ale akurat tak postanowili zamieszkać.
- Jest już 7:23, nie idziesz do szkoły ? - Zapytała mama.
- Straciłem poczucie czasu. Do zobaczenia, Kocham Cię - Pożegnałem się, wychodząc.
- Ja Ciebie też ! - Usłyszałem jeszcze. Teraz tylko dojść do szkoły i nie zwymiotować z nadmiaru emocji.



*Rana*



Dojeżdżając do szkoły myślałam, że nie wytrzymam. Moje nogi się trzęsły i były jak z waty, a serce prawie mi nie wyskoczyło z piersi. Wychodząc z samochodu, od razu skierowałam się do szkoły, a właściwie to swojej szafki. Moi przyjaciele pewnie tam będą czekać, jak zawsze. Szybkim krokiem przebyłam korytarz i już znajdowałam się przy szafce. W tym samym czasie moi przyjaciele podeszli do mnie. Hope, gdy tylko mnie zobaczyła, przyśpieszyła i przytuliła mnie z całej siły.
- Słoneczko! Jak dawno Cię nie widziałam. Tak się za tobą stęskniłam. - Powiedziała.
- Ja za tobą też. Nareszcie wróciłam i teraz już chyba będzie normalnie, ale muszę z tobą później porozmawiać. - Ostatnie zdanie wypowiedziałam jej szeptem. Nie chcę na razie, aby chłopacy się dowiedzieli.
- Nasz maluch wrócił! Nawet nie wiesz jak za tobą tęskniliśmy! - Takim oto sposobem wszyscy moi przyjaciele, zaczęli mnie przytulać, przez co prawie mnie udusili.
- Zaraz zaczynają się lekcje. Co macie pierwsze ? - Zapytałam Matt'a i Victor'a.
- Biologia. A wy ? - W sumie to nawet zapomniałam o stresie. Będzie co ma być.
- Godzina wychowawcza. Czyli luz. - Odpowiedziała Hope. Chwilę później zadzwonił dzwonek, a my udałyśmy się do klasy. Będąc prawie pod klasą zauważyłam w tłumie Marcela. Mogłabym z nim teraz porozmawiać, ale... jebać to. Jak najszybciej znalazłam się przy Marcelu i pociągnęłam go do schowku woźnego. Wszystko to działo się tak szybko, że chłopak nawet nie zorientował się, kiedy trafił do schowka. Było ciemno, więc nie wiedząc nawet, kto go pociągnął zaczął nawijać.
- Jeśli zaraz mnie nie wypuścisz to... - I w tym momencie przerwał, bo oświeciłam światło.
- To co ? - Dokończyłam z uśmiechem na ustach.
- To... nic. - Zawstydzony zarumienił się i spuścił głowę.
- Musimy pogadać, prawda ? - Zapytałam.
-Tak, ale nie w szkole, okey ? Po lekcjach czekaj na mnie przed bramą. - Odpowiedział.
-Dobra. Idź na lekcje. -Zasugerowałam.
-Już idę. - Powiedział nieśmiało.
Nie wiem co się stało, ale zanim Marcel zdążył dotknąć klamki, ja pociągnęłam go za rękę i...  






Nie tylko on był zaskoczony moim postępowaniem, ale nie potrafiłam się oprzeć. Jestem uzależniona, jak narkoman od narkotyków, a moim narkotykiem jest Marcel. Ten chłopak, który w szkole ma ulizane włosy i jest ubrany jak księgowy, lecz poza szkołą jego włosy są rozczochrane, a on sam ubiera się na luzie. To właśnie jego kocham i nie mogę spędzić chwili bez jego dotyku, głosu, zapachu oraz innych rzeczy związanych z nim. Nasz pocałunek stawał się co raz bardziej namiętny. Nie wiedziałam, że Marcel potrafi tak całować. A jednak. 






I nadszedł moment, w którym przestaliśmy się całować. Odsunęliśmy się, a następnie popatrzyliśmy się na siebie. Muszę mu to powiedzieć. Teraz albo nigdy.
- Kocham Cię. - Powiedziałam.


***
NO I JEST! Przepraszam, że tak długo go pisałam. Ale powody są zawarte w poprzedniej notce :) Za kolejny rozdział biorę się teraz. Jak sądzicie, Marcel i Rana będą razem ? Piszcie co o nim sądzicie! :)
~Pajka. xx

czwartek, 31 października 2013

Informacja.

Hello!
Wiem. Pewnie jesteście na mnie źli i właśnie dlatego też piszę ten post. Zaraz wyjaśnię wszystko.
Więc.
1. Bardzo, bardzo przepraszam, że znowu na rozdział czekaliście ponad dwa tygodnie. Niestety dalej go nie ma. Przepraszam, ale miałam przez ostatni czas bardzo mało czasu. Ledwo co spałam w nocy. No i jeszcze też nie miałam zbytnio weny. Przepraszam.
2. Jeszcze jednym powodem, dlaczego mnie tu nie było jest to, że mój tata trafił do szpitala, ponieważ miał +40 stopni gorączki.
3. Jeśli chcecie (w ogóle ktoś czyta tego bloga ? Może go usunąć ?) napiszcie czy chcecie dzisiaj lub jutro rozdział. Naprawdę to dla mnie ważne.
To chyba na tyle. Bardzo dziękuję za przeczytanie.

~Pajka. xx